ΘΑΛΕΙΑ

-«Το ταξίδι στο χρόνο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Αυτό αποτελεί ένα αξίωμα που ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσετε! Οποιαδήποτε παρέκκλιση απ’ την προκαθορισμένη σειρά των πράξεων που εκπαιδευτήκατε να εκτελέσετε, θα έχει απρόβλεπτες και καταστροφικές συνέπειες σύμφωνα με το θεώρημα του Ακιχίτο Νιγκάτσι!» Το πρόσωπο του τεχνικού που με κοιτούσε κατάματα ήταν τόσο σοβαρό που άγγιζε τα όρια της αυστηρότητας. Του ανταπέδωσα το βλέμμα κοιτάζοντάς τον στα ίσα, προσπαθώντας μ’ αυτόν τον τρόπο να του δώσω να καταλάβει ότι κατανοούσα πλήρως τη σημασία του εγχειρήματος που επρόκειτο να εκτελέσω. Κατάφερα επίσης να συγκρατήσω έναν αυθόρμητο μορφασμό αυθεντικής ενόχλησης. Στο κάτω-κάτω είχα ακούσει αυτά τα λόγια πάνω από χίλιες φορές κατά τη διάρκεια του εκπαιδευτικού προγράμματος που είχε διαρκέσει πάνω από έξι μήνες. Ύστερα από τις πολύωρες δοκιμές σε αισθητηριακούς προσομοιωτές και δια-δραστικά προγράμματα εικονικής πραγματικότητας, θα έπρεπε να είχε πειστεί πλέον για τη σοβαρότητα των προθέσεών μου καθώς και για την ικανότητά μου να αντεπεξέλθω στις προκλήσεις του ταξιδιού και να μην τον πτοεί το γεγονός ότι ήμουν ο πρώτος καθηγητής της Αθηναϊκής σχολής καλών τεχνών που θα ταξίδευε στο παρελθόν. Ήξερα για παράδειγμα ότι το θεώρημα Νιγκάτσι αποτελούσε το μεγαλύτερο φόβητρο για όλους τους χρονοταξιδιώτες. Περιέγραφε με μαθηματικούς όρους τον μηχανισμό με τον οποίο μια οποιαδήποτε μη προγραμματισμένη πράξη, ακούσια ή εκούσια, που θα επηρέαζε την φυσιολογική εξέλιξη ενός γεγονότος του παρελθόντος, όσο αδιάφορο και ασήμαντο κι αν ήταν αυτό, θα προκαλούσε μιαν αλυσιδωτή αντίδραση απρόβλεπτων ενεργειών με εκθετική και χαοτική ανάπτυξη που θα μετάλλασσε ολοκληρωτικά το πεπρωμένο του ανθρώπινου είδους με εντελώς άγνωστο αποτέλεσμα.

-«Όταν φτάσετε στο χώρο-χρονικό σημείο άφιξης, θ’ ανακαλύψετε ότι στον οργανισμό σας έχει ενσωματωθεί ο βασικός εξοπλισμός που συνοδεύει όλους τους ταξιδιώτες πρώτου βαθμού.» συνέχισε να μου λέει ο τεχνικός. Πρώτος βαθμός σήμαινε ότι θα ταξίδευα στο χρόνο ως απλός παρατηρητής. Θα ήμουν ένα ζευγάρι μάτια και αυτιά που θα είχαν ως αποστολή τους την περισυλλογή πληροφοριών. Τίποτα περισσότερο. Τις επιχειρήσεις δεύτερου βαθμού αναλάμβαναν οι επαγγελματίες χρόνο-ταξιδιώτες, οι Ρυθμιστές, όπως τους αποκαλούσαν οι εμπνευστές των εγχειρημάτων επέμβασης στο χρόνο. Ήταν άτομα πολύ πιο εκπαιδευμένα και εξειδικευμένα από μένα. Και πολύ πιο μυστηριώδη φυσικά. Οι φήμες που κυκλοφορούσαν σχετικά με τις δραστηριότητές τους ήταν πολύ παράξενες. Για παράδειγμα, υπήρχε πολύς κόσμος που πίστευε ότι τα οράματα που έβλεπε η Ιωάννα της Λορένης ήταν το αποτέλεσμα της δικής τους παρέμβασης. Το ίδιο ίσχυε και για την ξαφνική βροχή που είχε αχρηστεύσει τα γαλλικά κανόνια μια μέρα προτού ξεκινήσει η μάχη του Βατερλό ή για την παράξενη εμπειρία που είχε βιώσει ο Απόστολος Παύλος στην έρημο, καθώς πλησίαζε τη Δαμασκό για να κυνηγήσει χριστιανούς, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να διαδοθεί εκείνη η άσημη μέχρι τότε θρησκεία στα πέρατα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Κούνησα το κεφάλι μου καταφατικά σαν υπάκουος και συνεσταλμένος μαθητής, θέλοντας έτσι να κατευνάσω εντελώς τους φόβους του τεχνικού. Εκείνος εξακολούθησε να μου μιλάει με τον ίδιο αυστηρό τόνο, λες και νουθετούσε κάποιον ανήλικο παραβάτη:

-«Καταρχήν, θα περιβάλλεστε από έναν στρόβιλο αδέσμευτων ηλεκτρονίων που θα μπλοκάρουν τα φωτόνια της ατμόσφαιρας και θα σας καθιστούν αόρατο στα μάτια των ανθρώπων του 21^ου αιώνα. Επίσης, ένας αντί-βαρυτικός αντιδραστήρας θα σας προσφέρει τη δυνατότητα να αιωρείστε κατά βούληση και τέλος, ένας ποζιτρονικός μεταλλάκτης που θα μεταβάλλει την ατομική σας συχνότητα όποτε το επιθυμείτε, θα σας προσφέρει τη δυνατότητα να διαπερνάτε συμπαγή αντικείμενα, τοίχους για παράδειγμα και κλεισμένες πόρτες.»

Ένευσα και πάλι καταφατικά, για δεύτερη φορά, αμίλητος σαν στρείδι.

-«Αυτές οι συσκευές θα συνδέονται με τον εγκέφαλό σας με τα βοήθεια ενός αμφίδρομου μικροκυκλώματος που θα εμφανίζει στην κάτω δεξιά γωνία του οπτικού σας πεδίου μια σειρά φωτεινών ενδείξεων. Θα έχετε τη δυνατότητα να τις ελέγχετε νοητικά καθώς και να γνωρίζετε ανά πάσα στιγμή πόσος χρόνος σας απομένει προκειμένου να εκτελέσετε την αποστολή που έχετε αναλάβει. Είναι κατανοητά όλα αυτά;»

Περιορίστηκα στο να ξανακουνήσω καταφατικά το κεφάλι μου, αμίλητος πάντα και σοβαρός σαν αρχαίος μανδαρίνος.

-«Η διάρκεια παραμονής σας στο χώρο-χρονικό σημείο άφιξης θα είναι 45 λεπτά της ώρας ακριβώς. Καλή επιτυχία.»

Ύστερα απ’ αυτόν τον ξερό και τυπικό χαιρετισμό, ο τεχνικός σηκώθηκε όρθιος και άγγιξε κάποιες απ’ τις ολογραφικές ενδείξεις που έπλεαν γύρω του σαν ένα υπέρ-περίπλοκο νεφέλωμα από αργά μεταβαλλόμενους αστερισμούς και πολύχρωμους κομήτες. Τα γεωμετρικά συμπλέγματα και οι μπερδεμένες καμπύλες που σχημάτιζαν αντικαταστάθηκαν από μια διάχυτη λάμψη που θύμιζε ηλεκτρική εκκένωση. Ένα γκρίζο σύννεφο απλώθηκε μπροστά μου, αθόρυβο σαν σκιά, μια στροβιλιζόμενη ομίχλη από ένα αδιαφανές τίποτα. Το ημισφαιρικό δωμάτιο με τα χυτά μηχανήματα, τον ομοιόμορφο φωτισμό και το λευκοντυμένο προσωπικό, εξαφανίστηκε. Το ίδιο συνέβη και με το πολύχρωμο πανόραμα των κινούμενων κτιρίων της Νέας Αθήνας που απλωνόταν πέρα απ’ τα κυκλικά παράθυρα. Καθώς μεταμορφωνόμουν σε μια δέσμη αρνητικά φορτισμένων νετρίνων που διαπερνούσαν το φράγμα το χωροχρόνου, περίμενα να νιώσω κάτι, μια ανεπαίσθητη αίσθηση μετακίνησης έστω. Αλλά προτού προλάβω καν ν’ ανοιγοκλείσω τα μάτια μου, μ’ άγγιξε ένα ψυχρό αεράκι που μύριζε παράξενα. Τ’ αυτιά μου πλημμύρισαν από έναν αλλόκοτο θόρυβο που έμοιαζε με το βουητό ενός σμήνους αναστατωμένων μελισσών. Πήρα μια βαθιά αναπνοή, άνοιξα τα μάτια μου και έριξα μια επιφυλακτική ματιά στο καινούργιο μου περιβάλλον....Και ανακάλυψα ότι βρισκόμουν ήδη στο σημείο άφιξης, στην Αθήνα του έτους 2010 μετά χριστό.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ

Η σιωπή. Αυτό ήταν. Το βουητό των αυτοκινήτων που διέσχιζαν τη λεωφόρο κάτω απ’ τη βεράντα είχε σταματήσει. Τα κορναρίσματα και ο θόρυβος των κινητήρων τους, τα μαρσαρίσματα των δικύκλων, ακόμα και το ενοχλητικό ντάπα-ντούπα απ’ τα ηχεία των ηλιθίων που οδηγούσαν ακούγοντας μουσική στη διαπασών για να κάνουν φιγούρα, είχαν εξαφανιστεί τελείως. Είχαν δώσει τη θέση τους σε μια αλλόκοτη σιγαλιά που κρεμόταν γύρω του σαν υγρή κουβέρτα… Θα’ λεγε κανείς πως ολόκληρος ο φασαριόζικος έξω κόσμος είχε εξαφανιστεί από τη μια στιγμή στην άλλη, έτσι απλά, σαν την εικόνα μιας τηλεόρασης που κάποιος τη βγάζει απ’ τη πρίζα.

Εκείνη τη στιγμή φοβήθηκε. Κυριεύτηκε από ένα συναίσθημα που ήταν πανάρχαιο και ενστικτώδες, μια αρχέγονη αντίδραση απέναντι σ’ εκείνη τη δυσοίωνη και εντελώς αφύσικη απουσία κάθε θορύβου. Τα γόνατά του άρχισαν να τρέμουν. Το τρίξιμο της εφημερίδας που απλωνόταν πάνω τους ακούστηκε εκκωφαντικό μέσα στην παράξενη εκείνη ησυχία, σαν το προειδοποιητικό κροτάλισμα ενός θυμωμένου ερπετού της ερήμου.

Το φως του λαμπατέρ τρεμόπαιξε. Εκείνος τινάχτηκε σαν να τον είχε τσιμπήσει σκορπιός και στράφηκε προς το μέρος του με αγωνία καθώς η σκέψη ότι μετά την παράξενη εκείνη σιωπή θα ερχόταν και το σκοτάδι, τον έκανε να παγώσει. Ευτυχώς όμως, μόλις έσφιξε το λαμπτήρα στο ντουί του, το φως σταθεροποιήθηκε και πάλι.

-«Καλησπέρα. Ελπίζω να μην σας τρόμαξα πάρα πολύ!»

Ο Γιάννης έμεινε ακίνητος, καθισμένος ακόμα στην πολυθρόνα με την εφημερίδα στα γόνατά του και το δεξί του χέρι χωμένο στο σκιάδι του λαμπατέρ. Έστρεψε το κεφάλι του αργά-αργά προς το μέρος απ’ όπου είχε ακουστεί εκείνη η ευγενική και απαλή φωνή και αντίκρισε έναν μικρόσωμο άνδρα μέσης ηλικίας, άψογα ντυμένο μ’ ένα καλοραμμένο κοστούμι από σκουρόχρωμο βελούδο, να κάθεται απέναντί του, σε κάποια απ’ τις υπόλοιπες πολυθρόνες του καθιστικού, και να τον κοιτάζει χαμογελώντας καλοκάγαθα.

-«Ποιος είστε;» τον ρώτησε κατάπληκτος.

-«Είμαι ο διάβολος,» του απάντησε εκείνος, «ο άρχοντας του σκότους αυτοπροσώπως. Και έχω έρθει απόψε εδώ πέρα για να πραγματοποιήσω τρεις επιθυμίες σας, με το γνωστό αντίτιμο φυσικά!»

 

Ο Γιάννης ξαναβούλιαξε στην αγκαλιά της πολυθρόνας και απέμεινε να κοιτάζει τον απρόσκλητο επισκέπτη ακίνητος, υπερβολικά έκπληκτος για να μπορέσει να κάνει κάτι άλλο.

-«Τι εννοείται όταν λέτε ότι είστε ο διάβολος;» τον ρώτησε αμήχανα, «δηλαδή υποστηρίζετε ότι είστε ο Βελζεβούλης; Ο γνωστός σατανάς;»

-«Αυτός ακριβώς.»

Η σιωπή που κρεμάστηκε ανάμεσά τους ήταν τόσο εύγλωττη που ο ηλικιωμένος κύριος πρόσθεσε:

-«Δεν με πιστεύετε;»

-«Ομολογώ πως όχι,» ήταν η ευγενική απάντηση του Γιάννη, «αλλά, όποιος και να είστε, θα σας παρακαλέσω να μιλάτε πιο σιγανά γιατί η Ιουλία, η γυναίκα μου, κοιμάται στην κρεβατοκάμαρά μας και δεν θέλω να την ξυπνήσουμε!»

-«Το γνωρίζω αυτό,» τον πληροφόρησε ο συνομιλητής του. «Αλλά μην ανησυχείτε καθόλου. Δεν πρόκειται να ξυπνήσει για τον απλούστατο λόγο ότι ο ήχος των φωνών μας δεν θα ξεπεράσει ποτέ τα όρια αυτού του σαλονιού.»

-«Εσείς το προκαλείτε αυτό;»

-«Μα φυσικά. Είμαι ο άρχοντας του κακού. Μπορώ και κάνω ότι θέλω!»

Ο Γιάννης τον κοίταξε αμίλητος, χωρίς να του απαντήσει. Περιεργάστηκε με το βλέμμα του τον παράξενο εκείνο τύπο και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν πολύ λιγότερο τρομακτικός απ’ όσο θα έπρεπε. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ήταν πράα και ευγενικά και το βλέμμα του μάλλον καλοκάγαθο. Τα κόκκινα μάτια και τα κέρατα που θα περίμενε κανείς να τον στολίζουν, έλαμπαν δια της απουσίας τους.

-«Δεν με πιστεύετε έτσι;» τον ξαναρώτησε εκείνος χωρίς να δείχνει θυμωμένος απ’ αυτό το γεγονός, «Α, μα τότε θα πρέπει να κάνω κάτι πιο δραστικό για να σας αλλάξω γνώμη!» Με το που είπε αυτά τα λόγια, κροτάλισε τα δάχτυλά του και το χαλί που κάλυπτε το πάτωμα του καθιστικού, άρχισε να μεταβάλλεται:

Τα στυλιζαρισμένα λουλούδια του που περικύκλωναν ένα κεντρικό μοτίβο από αλληλοδιαπλεκόμενους μαιάνδρους κινήθηκαν ξαφνικά και ξεδιπλώθηκαν προς τα πάνω. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια του Γιάννη μεγάλωσαν σε μέγεθος, έγιναν τρισδιάστατα και αφού ξεπρόβαλαν μέσα απ’ το υλικό του χαλιού, σχημάτισαν ένα μικρό λιβάδι που άρχισε να φωσφορίζει αχνά κάτω απ’ το απαλό φως του λαμπατέρ εκπέμποντας μια γαλαζωπή λάμψη που ήταν ψυχρή και ομοιόμορφη, σαν τη φωταύγεια που εκπέμπουν οι παράξενοι οργανισμοί που ζουν στα ανήλιαγα βάθη των ωκεανών. Το κεντρικό μοτίβο με τους μαιάνδρους μεταμορφώθηκε σε μια στρογγυλή λιμνούλα από καταγάλανο νερό που κυμάτιζε απαλά. Ο Γιάννης που είχε μαζέψει τα πόδια του ώστε να μην τ’ ακουμπούν τα πέταλα των αφύσικων εκείνων λουλουδιών, ξανακοίταξε τον επισκέπτη του με κομμένη την ανάσα.

-«Με πιστεύετε τώρα;» τον ρώτησε αυτός μ’ ένα μελιστάλαχτο χαμόγελο. Ο Γιάννης ξαναμελέτησε το πρόσωπό του που διαγραφόταν ανάγλυφο κάτω απ’ το διπλό φως του αλλόκοτου λιβαδιού και του λαμπατέρ και απέτυχε για άλλη μια φορά να διακρίνει το παραμικρό χαρακτηριστικό που θα πρόδιδε την καταχθόνια φύση του. Τα μάτια του εξακολουθούσαν να τον κοιτάζουν γλυκά και φωτεινά, το πρόσωπό του παρέμενε πράο και καλοσυνάτο. Κι όμως, αυτός ο ευγενικός και χαριτωμένος εκείνος άνθρωπος μόλις είχε μεταμορφώσει το χαλί του σε βοτανικό κήπο…

-«Σας πιστεύω» του απάντησε με βαριά φωνή.

-«Πολύ καλά,» ήταν το σχόλιο του διαβόλου, «και τώρα μπορούμε να ξεκινήσουμε το παιχνίδι μας. Τις τρεις ευχές που σας είπα.»

-«Ένα λεπτό, ένα λεπτό!» τον έκοψε ο Γιάννης, «για ποιο λόγο το κάνετε αυτό; Και γιατί διαλέξατε εμένα; Και γιατί πιστεύετε ότι θα συμφωνήσω να κάνω κάτι που θα θέσει σε κίνδυνο την αθάνατη ψυχή μου;»

Ο διάβολος σταύρωσε τα χέρια πάνω στο στήθος του και πήρε μια υπομονετική έκφραση, λες και προσπαθούσε να εξηγήσει ένα πολύ απλό θεώρημα σ’ έναν εξαιρετικά αργόστροφο μαθητή:

-«Η αποψινή μου επίσκεψη αποτελεί το αποτέλεσμα μιας συμφωνίας που έχω κάνει με τον θεό,» άρχισε να του λέει, «Κάθε εκατό χρόνια περίπου, επισκέπτομαι έναν άνθρωπο και του κάνω μια συγκεκριμένη πρόταση: Να πραγματοποιήσω τρεις ευχές του με αντάλλαγμα την ψυχή του. Μ’ αυτόν τον τρόπο παρακολουθούμε την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους στο διάβα των αιώνων. Μέχρι τώρα βέβαια, τα συμπεράσματά μας υπήρξαν μάλλον απογοητευτικά. Οι απαιτήσεις των ανθρώπων είναι υπερβολικά στερεότυπες και βαρετές. Σεξ, νιάτα και εξουσία κυρίως. Εσείς άραγε, θα αποτελέσετε τη μεγάλη εξαίρεση;»

-«Κι αν αρνηθώ να παίξω το παιχνίδι σας;» τον ρώτησε ο Γιάννης επιφυλακτικά.

-«Φοβάμαι πως δεν έχετε αυτή την επιλογή,» του απάντησε ο διάβολος με μια φωνή που ξαφνικά ακούστηκε βαθιά και δυσοίωνη, σχεδόν σπηλαιώδης. Ταυτόχρονα ένα παγερό κύμα αέρα κυκλοφόρησε μέσα στο σαλόνι και χτύπησε τον Γιάννη στο πρόσωπο. Εκείνος ένιωσε την καρδιά του να χάνει ένα χτύπο αλλά δεν επέτρεψε στον πανικό που ανασάλεψε μέσα του να τον κυριεύσει.

-«Ότι θέλω;» ρώτησε τον άρχοντα του σκότους, «το σπίτι των ονείρων μου για παράδειγμα;»

-«Όπως επιθυμείτε!» αναφώνησε ο διάβολος κροταλίζοντας τα δάχτυλα του μ’ ενθουσιασμό. Και μέσα σε μια στιγμή, το μισοσκότεινο σαλόνι με τα παλαιικά έπιπλα και τους παλιομοδίτικους πίνακες εξαφανίστηκε και τη θέση του πήρε ένα βαθύ σκοτάδι.

ΤΑΛΙΚ

--------

Έκλεισα την πόρτα και τράβηξα έναν-έναν τους ογκώδεις σύρτες που την έκαναν απαραβίαστη. Στη συνέχεια ακούμπησα το παιδί σ’ έναν από τους παλιομοδίτικους καναπέδες του καθιστικού μου, γονάτισα μπροστά του και το κοίταξα προσεκτικά. Ήταν ένα μικρόσωμο πλασματάκι, πέντε χρονών το πολύ, αν και με τον υποσιτισμό που σίγουρα θα είχε υποστεί μου ήταν πολύ δύσκολο να μαντέψω με ακρίβεια. Το κεφαλάκι του ήταν κοντοκουρεμένο και φορούσε μια φθαρμένη φορμούλα που αν και μπαλωμένη στα γόνατα και στους αγκώνες,  ήταν πεντακάθαρη. Ο μικρός σήκωσε το πρόσωπό του και με κοίταξε κατάματα. Τα μάτια του ήταν τεράστια, καστανά και υγρά, πλημμυρισμένα από μια βαθιά αίσθηση τρόμου που μόνο τα παιδικά μάτια μπορούν να εκφράσουν. Αναρωτήθηκα τι είδους σκηνές να είχαν ξετυλιχτεί μπροστά του, πόση ασχήμια και δυστυχία να είχε προλάβει να ζήσει μέσα στα λίγα χρόνια της ύπαρξής του στον απάνθρωπο κόσμο μας. Σήκωσα το χέρι μου για να του χαϊδέψω το μάγουλο που είχε όμορφο σταρένιο χρώμα και τα λεπτά του φρύδια, που έμοιαζαν με τις χνουδωτές κεραίες κάποιας μικρής νυχτοπεταλούδας, συσπάστηκαν. Το παιδί προσπάθησε να απομακρυνθεί από κοντά μου, κουλουριάστηκε στο βάθος της πολυθρόνας και έθαψε το κεφάλι του ανάμεσα στα γόνατά του σαν να ήθελε να κρυφτεί μέσα στον ίδιο του τον εαυτό. Έμεινα ακίνητος, δίβουλος, προσπαθώντας να σκεφτώ κάτι, κάτι που θα το έκανε να πάψει να φοβάται. Προσπάθησα να δω τον εαυτό μου μέσα απ’ τα δικά του μάτια και αντίκρισα έναν μεγαλόσωμο γέροντα με μακριά άσπρα μαλλιά και ρυτιδωμένο πρόσωπο, ντυμένο συντηρητικά, με σκούρα ρούχα. Θα πρέπει να μ’ έβλεπε σαν μπαμπούλα. Ένιωσα εντελώς ανήμπορος, ανίκανος να το βοηθήσω. Σηκώθηκα όρθιος και σήκωσα το τηλέφωνο για να πάρω το κοντινότερο αστυνομικό τμήμα, να τους ενημερώσω για το παιδί και να  μου πουν εκείνοι τι έπρεπε να κάνω. Αλλά το τηλέφωνο ήταν νεκρό. Όπως και το ρεύμα, είχε κοπεί. Ξανακοίταξα το παιδί που τώρα με κοιτούσε επιφυλακτικά ανάμεσα από τα γόνατά του, νιώθοντας όλο και πιο  απελπισμένος. Πως μπορούσα να το βοηθήσω έτσι που εξελίσσονταν τα πράγματα;  Του έκανα κάποια καθησυχαστικά νεύματα και έτρεξα μέχρι την κουζίνα, γέμισα ένα ποτήρι με γάλα απ’ το ψυγείο και κοντοστάθηκα διστακτικά, κοιτάζοντας μπροστά μου το κενό. Σκέφτηκα πόσο ηλίθιο ήταν αυτό που έκανα αφού το τελευταίο πράγμα που ο μικρός θα είχε στο μυαλό του εκείνη τη στιγμή ήταν η πείνα. Αλλά από την άλλη, έπρεπε κάπως να τον φροντίσω. Επέστρεψα λοιπόν στο καθιστικό κρατώντας το ποτήρι μου σαν τρόπαιο. Το παιδί, καθισμένο στην παλιά μου πολυθρόνα, με τα πόδια του να μην φτάνουν ούτε καν μέχρι την άκρη της και με τα χέρια του να σφίγγουν τα σκαλιστά της μπράτσα, κοίταζε σοβαρά-σοβαρά  το τραπεζάκι που υψωνόταν μπροστά απ’ τη σβησμένη τηλεόραση. Εκεί πέρα βρισκόταν μια διακοσμητική μπάλα από μωβ γυαλί, γεμάτη φυσαλίδες που αντανακλούσαν το φως του ήλιου που έμπαινε μέσα απ’ τις μπαλκονόπορτες  του καθιστικού. Ακούμπησα το γάλα πάνω στο τραπέζι, έπιασα την μπάλα και του την πρόσφερα. Εκείνο την πήρε στα χέρια του και μου χαμογέλασε, ένα γλυκύτατο χαμόγελο γεμάτο με κάτι τέλεια άσπρα δόντια.

-«Ταλίκ» μου είπε. Η φωνή του ήχησε λεπτή και καθαρή, σαν κελάηδισμα.

Γονάτισα μπροστά του, γεμάτος απορία.

-«Έτσι σε λένε;» το ρώτησα χαζά.

Εκείνο ένευσε καταφατικά, άρχισε να χαϊδεύει την μπάλα και επανέλαβε την παράξενη εκείνη λέξη. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή τα τζάμια του καθιστικού τραντάχτηκαν από μια δυνατή έκρηξη.

-------

Έτρεξα στη μπαλκονόπορτα, την άνοιξα και βγήκα στο μπαλκόνι. Κάτω στο δρόμο γινόταν χαλασμός. Το οδόστρωμα είχε γεμίσει από ένα πυκνό πλήθος  ανθρώπων που έτρεχαν εδώ και εκεί, έσπαγαν αυτοκίνητα και παράθυρα και αναποδογύρισαν ξέχειλους κάδους απορριμμάτων. Πιο μακριά, πίσω απ’ τις ταράτσες των γύρω πολυκατοικιών, στήλες πυκνού μαύρου καπνού λέκιαζαν τον ουρανό που είχε πήξει από ελικόπτερα. Ο αέρας βρωμούσε απ’ την αποφορά του καμένου λάστιχου και των δακρυγόνων ενώ οι κραυγές του εξαγριωμένου πλήθους που φώναζε ρυθμικά  συνθήματα στ’ αραβικά, έφτανε στ’ αυτιά μου σαν φρενιασμένη λιτανεία. Η  κατάσταση επιδεινώνονταν όλο και περισσότερο. Εδώ που τα λέμε, ήταν αναπόφευκτο. Απ’ την ημέρα που το άτυχο εκείνο παιδί από το Πακιστάν είχε σκοτωθεί κατά τη διάρκεια μιας μαχητικής διαδήλωσης υπέρ της ανέγερσης μουσουλμανικού τεμένους στο κέντρο της Αθήνας, η κατάσταση είχε εκτροχιαστεί επικίνδυνα και η επιθετικότητα των αστυνομικών δυνάμεων δεν είχε βοηθήσει καθόλου την όλη κατάσταση. Και τώρα το κέντρο της Αθήνας είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης, σε μια αιματηρή αναμέτρηση ανάμεσα σε μουσουλμάνους λαθρομετανάστες, ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς και στα ΜΑΤ που προσπαθούσαν, χωρίς μεγάλη επιτυχία, να επιβάλλουν την έννομη τάξη.      

Ξαναμπήκα στο καθιστικό και κοίταξα τον μικρό μου επισκέπτη που κρατούσε την μπάλα στα χέρια του και την κοίταζε με περιέργεια. Εκείνος μου ανταπέδωσε το βλέμμα. Μου φάνηκε πολύ τρομαγμένος και πάλι, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. Εκείνη τη στιγμή, κάτι άστραψε στο μυαλό μου. Μια έκλαμψη έμπνευσης. Καθώς τον έβλεπα να σφίγγει στα χέρια του εκείνη τη μπάλα που έμοιαζε με την κρυστάλλινη σφαίρα ενός μάγου, μου ήρθε μια καταπληκτική ιδέα. Του έκανα ένα καθησυχαστικό νεύμα και άνοιξα το παλιό σεντούκι με τα μαγικά μου σύνεργα που στεκόταν σε μια γωνιά του καθιστικού.

Και μετά άρχισε η παράσταση

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΩΣ

Ο Βασίλης μας άνοιξε την πόρτα μ' ένα κλειδί που κουβαλούσε μαζί του και βρεθήκαμε σ’ ένα τεράστιο σαλόνι που ήταν γεμάτο από δεκάδες ξαπλωμένους ανθρώπους. Οι περισσότεροι είχαν απλώσει την αρίδα τους πάνω στη μοκέτα που σκέπαζε το πάτωμα αλλά υπήρχαν και κάποιοι που είχαν αράξει πάνω σε κάτι πελώριους δερμάτινους καναπέδες. Ο χώρος εκείνος μόλις και φωτίζονταν από κάτι μικρές κόκκινες λάμπες που κρέμονταν απ’ τους τοίχους και το ταβάνι σχηματίζοντας γιρλάντες και φωτεινούς σταλακτίτες. Εδώ και εκεί υπήρχαν πλαστικές κολοκύθες που είχαν μέσα τους αναμμένα κεριά και έμοιαζαν με χαμογελαστά αλλά κακόβουλα πρόσωπα. Το διάχυτο κοκκινωπό ημίφως που σκορπούσαν γίνονταν ακόμα πιο μουντό απ’ τα πυκνά σύννεφα ενός αρωματικού καπνού που στροβιλίζονταν γύρω μας. Τα ρουθούνια μου τρεμόπαιξαν νευρικά καθώς αναγνώρισα τη βαριά μυρωδιά του χασίς. Από ένα στερεοφωνικό συγκρότημα με πελώρια ηχεία που καταλάμβαναν όλο σχεδόν τον ένα τοίχο του σαλονιού, ακούγονταν ένα αργό industrial κομμάτι ενώ κάπου στο βάθος, η οθόνη μιας τεράστιας τηλεόρασης πλάσματος λαμπύριζε σπασμωδικά δείχνοντας αποσπάσματα από μια συναυλία του Marilyn Manson.

Ακολουθώντας πάντοτε τον Βασίλη, διασχίσαμε την αποπνιχτική ατμόσφαιρα του σαλονιού και ανεβήκαμε μια φαρδιά σκάλα που έβγαζε στον πρώτο όροφο. Εκεί πέρα βρεθήκαμε σ' ένα φαρδύ εξώστη που τερματίζονταν μπροστά σε μια πόρτα που ήταν ψηλή και αψιδωτή σαν κι αυτές που βλέπει κανείς στις παλιές εκκλησίες.

Ο Βασίλης την άνοιξε διάπλατα χωρίς να χτυπήσει και μας έμπασε στο δωμάτιο που κρύβονταν πίσω της.

Και τότε αντικρίσαμε τη μεγαλύτερη κρεβατοκάμαρα που είχα δει ποτέ στη ζωή μου. Ήταν τόσο μεγάλη ώστε να καταντάει σπηλαιώδης, έτσι ώστε οι φωνές μας να δημιουργούν αμυδρούς αντίλαλους. Ένα απαλό μισοσκόταδο απλώθηκε γύρω μας. Το μοναδικό φως που γέμιζε εκείνο τον χώρο προέρχονταν απ’ τον κήπο και έμπαινε μέσα από ένα ζευγάρι ορθάνοιχτες μπαλκονόπορτες. Στο king-size κρεβάτι βρίσκονταν ένας άνθρωπος.»

Ο Δημήτρης έκανε μια δραματική παύση και εγώ έμεινα σιωπηλός, περιμένοντας να ακούσω τη συνέχεια.

«Ο Γιώργος έκλεινε πίσω του την πόρτα και ο ήχος της μουσικής που εξακολουθούσε ν’ αντηχεί στο σαλόνι πνίγηκε στη σιωπή,” ξανάρχισε να μου λέει τελικά. “Απομείναμε να κοιτάζουμε τον κοιμισμένο άνθρωπο σιωπηλοί. Ο Γιώργος πλησίασε το κρεβάτι. Εμείς τον ακολουθήσαμε και τότε παρατήρησα πως το άτομο που ξάπλωνε πάνω στο κρεβάτι ήταν εύσωμο, με ξυρισμένο κεφάλι, μπόλικα τατουάζ στα χέρια και τρυπημένα αυτιά και ρουθούνια. Τα μάτια του ήταν κλειστά και έμοιαζε να κοιμάται του καλού καιρού. Στα δάχτυλά του είχε περάσει πολλά δαχτυλίδια από καπνισμένο μέταλλο που σχημάτιζαν νεκροκεφαλές, φίδια που έτρωγαν την ουρά τους και πεντάλφες. Φορούσε ένα τριμμένο μαύρο τζιν και μια αμάνικη μαύρη μπλούζα που από από μπροστά είχε την εικόνα ενός φιδιού με ανθρώπινο πρόσωπο.

Δεν φαίνονταν να είναι μεγαλύτερος σε ηλικία απ’ το Γιώργο, παρά το γεγονός πως ήταν αξύριστος και απεριποίητος. Φαινόταν επίσης πολύ κουρασμένος, εξαντλημένος θα έλεγε κανείς. Ήταν κατάχλομος και μαύρα μισοφέγγαρα διαγράφονταν κάτω απ' τα κλειστά του μάτια.

-«Αυτός είναι ο φίλος σου ο Τζέρι;» ρώτησε η Ιωάννα το Γιώργο μουρμουρίζοντας του συνωμοτικά.

-«Είδες κατάσταση; Τον πήρε ο ύπνος τον κερατά,» σχολίασε αδιάφορα εκείνος, «για κάτσε να τον σκουντήξω λιγάκι μπας και ξυπνήσει!»

Αγνοώντας τις ψιθυριστές διαμαρτυρίες μας, έκανε ν' αρπάξει τον Τζέρι από το μπράτσο.

Μια δεύτερη πόρτα που βρίσκονταν απέναντι απ’ το προσκέφαλο του κρεβατιού του Τζέρι άνοιξε τότε και μια βαθιά αλλά απαλή ταυτόχρονα φωνή ράγισε τη σιωπή που απλώνονταν μέσα στην τεράστια κρεβατοκάμαρα:

-«Γιατί δεν τον αφήνεις να κοιμηθεί λιγάκι; Χρειάζεται ξεκούραση, δε βλέπεις;»

Τιναχτήκαμε όλοι μας ξαφνιασμένοι. Στρέψαμε τα βλέμματά μας προς το μέρος του νεοφερμένου και αντικρίσαμε ένα λεπτό και ψηλό τύπο που στέκονταν στο άνοιγμα της πόρτας. Το δωμάτιο που απλώνονταν πίσω απ’ την πλάτη του ήταν σκοτεινό σαν τη νύχτα. Εκείνος φορούσε ένα μακρυμάνικο πουκάμισο από μαύρο μετάξι, μαύρα παντελόνια και επίσης μαύρα παπούτσια. Τα μαλλιά του ήταν πολύ σκούρα, κατάμαυρα και αυτά, ίσια και μακριά, και έπεφταν στους ώμους του σχηματίζοντας μια πλούσια χαίτη. Το πρόσωπό του όμως ήταν πολύ λευκό, αδύνατο και εντελώς ξυρισμένο, εκτός από ένα λεπτό μουστάκι που κατέβαινε μέχρι το πηγούνι του. Μας κοίταζε πίσω από ένα ζευγάρι πολύ ντιζαινάτων γυαλιών ηλίου.

Ένα ζεστό ρεύμα αέρα μπήκε απ’ τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες και διέτρεξε σαν αόρατος κυματισμός τη μισοσκότεινη κρεβατοκάμαρα.

-«Ποιος είσαι εσύ;» τον ρώτησε παραξενεμένος ο Γιώργος.

-«Φίλος του Τζέρι,» του απάντησε με άνεση εκείνος, «Για μένα γίνεται το πάρτι. Εσείς, ποιοι είστε;»

Ο Βασίλης ανέλαβε να κάνει τις απαραίτητες συστάσεις:

-«Από 'δω ο Γιώργος, ο Δημήτρης και η Ιωάννα. Μόλις ήρθαν και αυτοί για το πάρτι αλλά φαίνεται πως άργησαν λίγο.»

Ένιωσα τη ματιά του, που εξακολουθούσε να κρύβεται πίσω απ’ τους σκοτεινούς φακούς των γυαλιών του, να καρφώνονται πάνω στον καθένα μας σύμφωνα με τη σειρά που μας παρουσίαζε ο Βασίλης.

-«Ε, καλά, δεν πειράζει, ποτέ δεν είναι αργά στα πάρτι του Τζέρι,» Η φωνή του είχε μια βαθιά βελούδινη ποιότητα που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Ποτέ δεν είχα ξανακούσει παρόμοια φωνή στη ζωή μου. «Καλύτερα όμως ν’ αφήσουμε τον κακομοίρη τον Τζέρι να κοιμηθεί λιγάκι, δεν συμφωνείτε και εσείς;» Λέγοντας αυτά τα λόγια, κινήθηκε στα δεξιά της πόρτας και μας έκανε νόημα να μπούμε στο δωμάτιο που άνοιγε πίσω της. Εμείς ακολουθήσαμε την προτροπή του αμίλητοι, σαν υπνωτισμένοι. Βρεθήκαμε σ’ ένα στενόμακρο δωμάτιο που ήταν το ίδιο μεγάλο με τη κρεβατοκάμαρα του Τζέρι. Αραδιασμένα εκεί μέσα υπήρχαν διάφορα όργανα γυμναστικής που ήταν ολοφάνερο πως ο παχουλός Τζέρι δεν χρησιμοποιούσε ποτέ. Όλα αυτά τα είδαμε κάτω απ’ τη διάχυτη ανταύγεια που σκόρπιζαν τα φώτα του κήπου και η οποία έμπαινε μέσα από τις μεγάλες μπαλκονόπορτες που κάλυπταν όλο το ύψος και το πλάτος του ενός τοίχου. Στον αέρα πλανιόνταν μια περίεργη μυρωδιά, ένα γλυκόπικρο άρωμα που εκείνη τη στιγμή δεν κατάφερα να αναγνωρίσω.

-«Θέλετε να βγούμε στο μπαλκόνι όπου είναι πιο δροσερά;» μας ρώτησε ο αυτοδιόριστος οικοδεσπότης μας.

Σκίρτησα ξαφνιασμένος καθώς ανακάλυψα πως η φωνή του είχε ηχήσει ακριβώς πίσω απ’ την πλάτη μου. Ωστόσο δεν τον είχα ακούσει να κινείται ενώ η πόρτα βρίσκονταν ήδη αρκετά μέτρα πίσω μας. Στράφηκα απότομα προς το μέρος του αλλά αυτός βρίσκονταν κιόλας μπροστά απ’ τις μπαλκονόπορτες τις οποίες και άνοιξε.

Κάτω απ’ το κιτρινωπό φως που έμπαινε απ' έξω, πρόσεξα για πρώτη φορά πως τα δάχτυλα του ήταν πολύ μακρυά και λεπτά. Ήταν το είδος των δαχτύλων που θα περίμενε να δει κανείς στα χέρια κάποιου ταλαντούχου πιανίστα. Οι άκρες τους κατέληγαν σε μακρυά και κάτασπρα νύχια που τόνιζαν ακόμα περισσότερο αυτή την εντύπωση. Ένα βαρύ δαχτυλίδι από χρυσάφι κοσμούσε το δείχτη του αριστερού του χεριού.

Εκείνος βγήκε στο φαρδύ μπαλκόνι που απλώνονταν πέρα απ’ τις μπαλκονόπορτες και εμείς τον ακολουθήσαμε διστακτικά. Εκεί πέρα υπήρχαν κάτι καθίσματα από μπαμπού. Είχαν ψηλή ράχη και φαρδιά μπράτσα και ήταν τοποθετημένα γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι. Πέρα απ’ τα κάγκελα του μπαλκονιού ο κήπος με τη φωτεινή πισίνα και τους πανύψηλους φοίνικες φιλοξενούσε ακόμα παρέες που έκαναν πλάκα μεταξύ τους και γελούσαν δυνατά καταναλώνοντας άφθονες μπύρες και άλλα οινοπνευματώδη. Πιο μακρυά, πίσω απ’ την κορυφογραμμή της Πάρνηθας που διαγράφονταν κάτω απ’ το κίτρινο φως ενός ολοστρόγγυλου φεγγαριού, είχε εμφανιστεί μια κόκκινη ανταύγεια. Ήταν η αντανάκλαση της μεγάλης πυρκαγιάς που αποτέφρωνε το βουνό. Αναρωτήθηκα αφηρημένα τι θα συνέβαινε αν η φωτιά εξαπλώνονταν και απ’ την πλευρά του βουνού που έβλεπε προς το μέρος μας.

Στο μεταξύ βολευτήκαμε γύρω απ’ το τραπέζι. Ο μαυροντυμένος άγνωστος έκατσε ακριβώς απέναντί μου. Στα δεξιά του έκατσε ο Βασίλης, στ' αριστερά του ο Γιώργος και δίπλα του η Ιωάννα. Πήρα μια βαθιά αναπνοή προσπαθώντας να διώξω απ’ το μυαλό μου την παράξενη αδράνεια που με είχε κυριεύσει απ’ τη στιγμή που ο περίεργος εκείνος άγνωστος είχε κάνει την εμφάνισή του. Για πρώτη φορά μου πέρασε απ’ το μυαλό η σκέψη πως όλη αυτή την ώρα ούτε καν μας είχε πει το όνομά του.

-«Ωραία είναι εδώ,» σχολίασε η Ιωάννα διακόπτοντας τις νοερές παρατηρήσεις μου, «ήσυχα και με θέα!»

Παρατήρησα πως κοιτούσε τον άγνωστο μ’ ένα ύφος συνεπαρμένης κορασίδας. Ο καθένας μπορούσε να καταλάβει πως η παρουσία του την είχε καταγοητεύσει.

-«Είσαι παλιός φίλος του Τζέρι;» τον ρώτησε ο Γιώργος.

-«Αρκετά παλιός θα έλεγα,» τον πληροφόρησε ο άγνωστος, «γνωριζόμαστε εδώ και αρκετά χρόνια, απ’ την εποχή που ο Τζέρι πήγαινε σ’ ένα εσωτερικό σχολείο στην Αγγλία. Εκεί τον πρωτογνώρισα, στο Λονδίνο.»

-«Πάντως αποκλείεται να είσαι Εγγλέζος,» μπήκε στη συζήτηση και ο Βασίλης, «τα Ελληνικά σου είναι πολύ καλά!»

-«Έλληνας είμαι,» τον διαβεβαίωσε εκείνος. Ένα απαλό χαμόγελο χαράχτηκε στο πρόσωπό του, αποκαλύπτοντας μια σειρά κάτασπρων δοντιών. Τα χείλη του ήταν χλωμά και λεπτά σαν λεπίδες από ατσάλι.

-«Πως σε λένε;» άρπαξα την ευκαιρία να τον ρωτήσω.

Αυτός έμεινε για λίγο σιωπηλός κοιτάζοντάς με πίσω απ’ τα μαύρα γυαλιά του που έμοιαζαν με δίδυμες λιμνούλες στερεοποιημένου σκοταδιού.

-«Άγγελο,» μου είπε, «μπορείς να με αποκαλείς Άγγελο.»